Wybierając kijki trekkingowe, zwróć uwagę przede wszystkim na przeznaczenie, możliwość regulacji długości oraz materiał. Aluminium lepiej znosi uderzenia i zwykle kosztuje mniej, a karbon ogranicza wagę i może lepiej tłumić drgania. Do gór nie wybieraj jednak kijków Nordic Walking – mają inną konstrukcję i nie zapewniają takiego podparcia na trudnym szlaku.
Kije trekkingowe a Nordic Walking – najważniejsza różnica
Kije Nordic Walking służą do aktywnego marszu po stosunkowo równym podłożu. Ich rękojeść i rękawiczka są zaprojektowane tak, aby można było swobodnie wypuścić kij podczas wymachu i mocno odepchnąć się od podłoża. W tej dyscyplinie kij wspiera rytm marszu oraz pracę rąk.
Kije trekkingowe mają inne zadanie. Na górskim szlaku pomagają utrzymać równowagę, odciążyć kolana i stawy skokowe oraz ustabilizować sylwetkę, zwłaszcza przy cięższym plecaku. Kij stawia się zwykle przed sobą, aby oprzeć na nim ciężar ciała podczas podejścia, zejścia albo przechodzenia po nierównym terenie.
| Cecha | Kije trekkingowe | Kije Nordic Walking |
|---|---|---|
| Rączka | Szersza, często z wyprofilowanym podparciem pod dłoń | Wąska i gładka, dostosowana do dynamicznego wymachu |
| Pasek | Regulowany pasek wokół nadgarstka, czasem z szybkim wypięciem | Rękawiczka połączona z rękojeścią |
| Regulacja | Zwykle konstrukcja teleskopowa lub składana | Często kij jednoczęściowy, choć występują też modele regulowane |
| Zastosowanie | Góry, kamieniste ścieżki, podejścia i zejścia | Marsz po chodniku, parku, plaży i łagodnych leśnych drogach |
Kijki do Nordic Walking są lżejsze, lecz zazwyczaj mniej odporne na obciążenia boczne i nagłe oparcie całego ciężaru ciała. Nie zapewniają też takiego wyboru talerzyków jak sprzęt trekkingowy. Z tego powodu nie powinny zastępować kijków trekkingowych na stromym, kamienistym lub technicznym szlaku. Podczas zimowych wyjść przydają się większe talerzyki śniegowe, które ograniczają zapadanie się końcówki w miękkim podłożu.
Jakie kijki trekkingowe wybrać?
Najłatwiej podjąć decyzję, analizując sposób użytkowania. Na okazjonalne wycieczki wystarczy solidny model aluminiowy z regulacją. Przy długich trasach, częstym noszeniu sprzętu na plecaku i dużej wrażliwości na wagę lepszym wyborem może być karbon. Nie istnieje jednak materiał, który w każdej sytuacji będzie najlepszy.
Przy zakupie sprawdź przede wszystkim następujące elementy:
- Aluminium jest trwałe, zwykle tańsze i lepiej znosi przypadkowe uderzenia oraz wygięcia. Wadą pozostaje większa masa, odczuwalna podczas wielogodzinnej wędrówki.
- Karbon pozwala zmniejszyć wagę kijków i może ograniczać przenoszenie drgań na dłonie. Jest jednak droższy, a przy mocnym uderzeniu może pęknąć zamiast stopniowo się odkształcić.
- Konstrukcja teleskopowa umożliwia skracanie kijków na czas transportu oraz zmianę długości na podejściach i zejściach. W górach ta cecha ma większe znaczenie niż minimalna różnica w masie.
- Liczba segmentów wpływa na rozmiar po złożeniu. Modele dwu- lub trzyczęściowe łatwiej przytroczyć do plecaka, choć większa liczba połączeń oznacza więcej elementów, które trzeba prawidłowo zablokować.
- Rękojeść korkowa dobrze sprawdza się przy spoconych dłoniach i podczas długiego marszu, ponieważ ogranicza uczucie wilgoci. Pianka jest miękka, lekka i przyjemna w chłodzie, natomiast guma zwykle łatwo się czyści i dobrze izoluje od zimna.
- Paski powinny pozwalać na stabilne podparcie dłoni bez mocnego zaciskania uchwytu. System szybkiego wypięcia może ułatwić uwolnienie ręki, gdy kij zahaczy o skałę, gałąź lub plecak.
Nie skupiaj się wyłącznie na obecności systemu anti-shock. Mechanizm tłumiący może poprawiać komfort na twardym podłożu, ale nie zastąpi właściwej rękojeści, stabilnego blokowania segmentów i odpowiednio dobranej długości. W terenie górskim ważniejsze jest pewne podparcie niż sama amortyzacja.
Jak ustawić długość kijków w górach?
Punktem wyjścia jest ustawienie, przy którym po chwyceniu rękojeści i postawieniu grotu na płaskim podłożu łokieć tworzy kąt około 90 stopni. To ustawienie nie musi pozostać takie samo przez całą trasę. Nachylenie terenu zmienia położenie dłoni względem podłoża, dlatego regulacja teleskopowa powinna służyć do bieżącego dopasowania sprzętu.
Postępuj w następującej kolejności:
- Ustaw oba kijki na płaskim terenie tak, aby łokcie były zgięte mniej więcej pod kątem 90 stopni. Nie dokręcaj blokad z nadmierną siłą, ale sprawdź, czy segmenty nie przesuwają się pod naciskiem.
- Przed podejściem skróć kijki. Krótsza długość ułatwia przeniesienie dłoni wyżej i pozwala skuteczniej oprzeć się na rękojeściach podczas wchodzenia.
- Przed zejściem wydłuż kijki. Dzięki temu możesz postawić groty niżej i zachować bardziej stabilną pozycję bez nadmiernego pochylania tułowia.
- Na trawersie, kamieniach lub nierównych stopniach zmieniaj ustawienie zależnie od strony szlaku i wysokości podparcia. Nie traktuj jednej długości jako właściwej w każdych warunkach.
Podczas marszu nie zaciskaj dłoni na rękojeściach przez cały czas. Pasek powinien przejmować część nacisku, a dłoń ma jedynie kontrolować kij. Na bardzo trudnych fragmentach przełóż rękę tak, aby szybko odzyskać równowagę, gdy grot zaklinuje się między kamieniami.
Jak podjąć ostateczną decyzję?
Jeśli chodzisz po górach okazjonalnie i zależy Ci na trwałości oraz niższej cenie, wybierz regulowane kijki aluminiowe. Jeśli często pokonujesz długie trasy i chcesz ograniczyć masę wyposażenia, rozważ karbon, licząc się z wyższą ceną i mniejszą tolerancją na mocne uderzenia. W obu przypadkach wybierz rękojeść, która nie ślizga się w dłoni, oraz blokady segmentów dające się pewnie obsługiwać.
Przed zakupem przymierz kijki i sprawdź zarówno podstawowe ustawienie z kątem 90 stopni, jak i działanie pasków. Krótki test w sklepie pozwala ocenić, czy uchwyt nie uciska dłoni, mechanizm regulacji nie przesuwa się pod obciążeniem, a złożony sprzęt zmieści się przy Twoim plecaku. To ważniejsze niż wybór wyłącznie na podstawie materiału lub wyglądu.
